> nieuws

Nieuws

 
6 juli 2020

'En toen knapte de fijne bubbel'

Reizen betekent het opdoen van ervaringen, je onderdompelen in een andere wereld en niet met thuis bezig zijn. Hoe voelt het dan als je plotsklaps terug naar huis moet? Tonke en Bodil Boelens overkwam het tijdens het backpacken in Zuid-Amerika. Na een hike door de bergen van Peru, kwamen ze plots in een wereld terecht die compleet veranderd was door corona.

Door: Bodil Boelens & Tonke Boelens

Voor bijna twee maanden waanden we ons al backpackend in een Zuid-Amerikaanse bubbel. We stonden open voor nieuwe ervaringen en waren steeds minder met het thuisfront bezig. We hadden alleen op geen enkele manier kunnen vermoeden in wat voor wereld we terecht zouden komen, na een zevendaagse hike in de bergen van Peru, door Covid-19.
Op dag vijf van de hike begon bij ons enige informatie binnen te druppelen. We kwamen bij een gezin thuis dat ons op het hart drukte om niet naar de bewoonde wereld te gaan omdat daar geen bussen meer reden, geen winkels meer open waren, de hostels dicht waren, er een straatverbod was en de politie ons zou oppakken. Op geen enkele manier leek hier sprake van toen wij de bergen introkken. De familie bood ons aan om bij hen de quarantainetijd uit te zitten, die op dat moment twee weken zou duren.

 “Dit was prachtig, deze toen nog vreemde mensen die ons met open armen ontvingen en ons een veilige plek aanboden. Terwijl ze elke dag voornamelijk leefde op alleen water en meel, waarmee ze een soort dikke pap maken, wat ze mazamorra noemen. En toch wilden ze ons tijdelijk opnemen in de familie. In een groot groen dal stond ons kleine tentje tussen de 250 alpaca’s met uitzicht op dé Alpamayo. Twee dagen die ik nooit zal vergeten.” -Bodil

“Ik vond het op een of andere manier beklemmend, in de dubbele zin van het woord, om daar midden in de bergen vast te zitten, afhankelijk van informatie van mensen die naar mijn idee niet heel veel informatie hadden over de buitenwereld. Ik wilde liever daarnaar toe lopen en ‘het gevaar’ onder ogen zien, direct op de politie afstappen en vertellen dat we van niets konden weten door onze hike."-Tonke

Escape room
Na twee nachten en een volle dag dubben zijn we naar ‘het gevaar’ toe gelopen, in het dorp waar we uiteindelijk naartoe liepen, waarbij het vreemd aanvoelde om op de politie af te stappen, omdat je in de landen als Peru de goede politieagent kan ontmoeten maar ook zeker de verkeerde. We kregen snel door dat de situatie ernstiger was dan we hadden gedacht. Maar hadden we geheel door wat er gaande was? Nee. Die middag knapte de fijne bubbel waar we ons in bevonden. We werden door de lokale bevolking met de nek aangekeken, we moesten mondkapjes dragen en elke tien minuten onze handen ontsmetten. Onze familie was al bezig om te kijken hoe wij zo snel mogelijk terug konden reizen naar Nederland. En we moesten bijna voor twee weken in quarantaine. 

Met hulp van de politie en ambassade -waarvoor onze dankbaarheid groot is - zijn we in twee dagen uit onze reallife-escape room ontsnapt. We hadden als het ware de volgende opdracht: Probeer terug te komen bij jullie spullen in het hostel aan de andere kant van de bergen. Jullie zitten in een dorp waar je niemand kent en hebben nauwelijks wifi en geen data. Probeer de juiste connecties te leggen in je omgeving. Houd jullie aan de sociale regels. Jullie hebben twee dagen. Succes!

Die twee dagen na de hike waren een rollercoaster van gedachten en emoties. Er was sprake van stress en frustratie, van dankbaarheid en ook van ongeloof, van het idee dat we in een grote vergissing zaten. Ik probeerde zo realistisch en nuchter mogelijk te blijven, maar onderhuids raast er van alles. Het was voor mij onbegrijpelijk hoe de wereld zo snel in chaos was gevallen. Hoe sommige mensen van heel erg vriendelijk naar afstandelijk en angstig waren gegaan. “-Tonke

Ik heb zo veel verschillende emoties gevoeld in deze korte tijd. Tevredenheid en voldoening van de tocht die we hadden gemaakt door de pure natuur.  De leegte na het besef dat mijn plannen in Zuid-Amerika niet verder konden gaan. De dankbaarheid van een nieuwe vriendschap waarin duidelijk zichtbaar was dat de goedheid van een mens tot de hemel gemeten kan worden. De hulpeloosheid door het niet kunnen communiceren met je vrienden en familie die je honderden berichten sturen en de spanning van de nachtelijke smokkel door een land wat eigenlijk nog heel onbekend voor je is. En nog 1000 andere gevoelens meer….” -Bodil

Samen in quarantaine
Aangekomen bij het hostel in de stad Huaraz waar we voor de hike overnachtten en waar onze spullen ook lagen, begon de normale quarantaine. Hier hebben we een week kunnen spenderen zonder al te veel gekte en was het eigenlijk wel relaxed. De dagen waren gevuld met up-to-date blijven omtrent Corona, naar de winkel gaan, skypen, sporten, eten, spelletjes spelen met mede-reizigers en de situatie waar we in waren beland overdenken.

“Het mooie van reizen is dat je met mensen van over de hele wereld je thuis kan voelen, toen in quarantaine in Huaraz was dat ook het geval. Reizigers in het hostel hadden een ander land van herkomst, een andere religie, zaten in een andere periode van hun leven en toch voelden we ons verbonden met elkaar.”-Bodil

“Voor mij begon hier een beetje binnen te dringen dat we daadwerkelijk zouden stoppen met de reis. Dat was eerder ook al wel duidelijk, maar toen lag alle focus op het terugkomen naar onze spullen en hostel. Ik vond het mooi om te zien dat de medereizigers in het hostel de situatie massaal prima vonden, zij wilden de quarantaine uitzitten. Dat zou ik zelf nooit gaan denken, maar na een aantal dagen was ik gewend aan de situatie en begon ik het allemaal wel mooi te vinden. Ja, ik was drie weken van mijn reis kwijt, ik kon niet meer feesten op het strand, de amazone in, doopsgezinde gemeentes bezoeken aan de andere kant van de wereld, maar ik wist dat dit kwam door iets wat ik niet kon beïnvloeden. En we zaten wel goed. Zolang het maar lukte om een terugvlucht te regelen konden we ‘genieten’ van een quarantaine met twintig lotgenoten. Dat was eigenlijk beter dan wat in Nederland mogelijk was.” -Tonke

Onze laatste dagen in het hostel zaten vol met stroomversnellingen van informatie. We moesten steeds ad hoc reageren op mogelijkheden die zich voordeden en constant heen en weer bellen, skypen en appen. Opeens was er de mogelijkheid om met busjes van de Duitse ambassade naar Lima mee te gaan. Nog geen halve dag nadat we hierover hoorden zaten we in busjes vol Europeanen, op weg naar de Peruaanse hoofdstad. Nog tijdens deze rit hoorden we dat we de dag daarna al een repatriëringsvlucht naar onze eigen hoofdstad konden nemen. 

“Pas toen alles geregeld was, toen we de laatste avond op het dak van het hotel in Lima zaten realiseerde ik me hoe jammer het was dat we weg moesten. Vragen flitsten door m’n hoofd: was het echt wel nodig? Is het allemaal echt zo erg? Maar we gingen hoe dan ook terug. Ik zag ook in dat ik zeven geweldige weken gereisd had en de afgelopen twee weken waren daarbij gekomen. Een ervaring die niet vergeten mag en zal worden.” -Tonke

“De voor mij nieuwe cultuur en natuur die ik tegen kwam in Zuid-Amerika betoverde me en liet me nadenken over van alles. Het steeds meer onder de knie krijgen van de lokale taal maakte het mogelijk om meer te zien en te begrijpen. Tijdens de reis waren er momenten waar ik stil stond bij hoe ik me voelde, bij dromen die rondvlogen en -vliegen, in mijn hoofd en waardering voor diverse momenten van de dag. Ik was bang dat ik met mijn terugkeer naar Nederland deze waardevolle momenten zou achterlaten, net als de reisplannen waar ik nog zo naar uitkeek. Dit maakte de dagen waarin ik moest beslissen of ik met Tonke mee terug zou reizen onrustig... Teleurstelling was er ook dat ik de cultuur die ik net pas was ingedoken niet verder kon ontdekken en mij eigen kon maken. Toch is dat wat ik mij wel eigen heb kunnen maken het grootste souvenir wat  ik mee terug heb genomen naar Nederland.”- Bodil


Terug
 
Meer informatie Facebook
contact maandblad privacy
routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
veelgestelde vragen inloggen colofon
2020 Doopsgezind.nl